منبع:   http://s1390.blogfa.com/

پدرم! در این تاریکی شب که سوسوی چراغی همدم و مونسم گشته است از تو مینویسم.... از تو که حدیث سکوت را در دلم به ترانه ای مبدل ساختی. ای جلوه گاه خوبی ها.... تمام دفترهایم به خاطر تو ورق خورده اند. لحظه ای در کنار آوارخانه آمالم به نظاره دردهایم بایست تا برایت از روح طوفانی خویش بگویم. کاش لبخندهای تلخ...

قلبت باشد , یک نفر هست که اینجا  بین آدمهایی , که همه سرد و غریبند باتو تک و تنها به تو می اندیشد....

گـــاهی هــوس مـــــیکنم شمــــاره ات را بگـــیرم دوبـــــاره تپـــــیدن ایــن قــــلب لعنـــتی را احــــساس کنم خـــیلی وقــت است دیگـــر هیــچ چــیز آن را نمی لرزانــد!

  یکی بود .... یکی نبود … بدجوری هم نبود…

  متــــــــاسفم… نه برای تو که دروغ برایــــت خـــود زندگیست… نه برای خودم که دروغ تنهـــا خط قرمز زندگیـــستــــ بـــرایم…. متاسفم که چرا مزه ے عشـــــــق را…. از دستـــــــــ تــــــو چشیــــدم…. تا همیشه در شکـــــــــــ دروغ بودنش بمـــانم….

  من هنوز عاشقم ، آنقدر که می توانم هر شب  بدون آنکه خوابم بگیرد از اول تا آخر بی وفایی هایت را بشمارم و دست آخر همه را فراموش کنم  

   

  کيست که از دو چشم من در تو نگاه می کند  آينه ی دل مرا همدم آه می کند  شاهد سرمدی تويی وين دل سالخورد من  عشق هزار ساله را بر تو گواه می کند  ای مه و مهر روز و شب اينه دار حسن تو  حسن ، جمال خويش را در تو نگاه می کند  دل به اميد مرهمی کز تو به خسته ای رسد  ناله به کوه می برد شکوه به ماه می کند  باد...